Street Fighter IV sonunda Iphone’a geldi. Fiyatı 9,99 dolar olan bu oyunu şu an indirebilirsiniz.

Oyunda 8 karakter var ve ilk izlenimler oldukça olumlu görünüyor.

Oynanabilen karakterler şunlar;

Ryu, Ken, Guile, Blanka, Chun-Li, Dhalsim, M. Bison ve Abel

Bir Street Fighter hayranıysanız hemen edinmenizi tavsiye ederiz, yok değilseniz önümüzdeki dönemde çok daha gelişmiş versiyonlarını göreceğimizi düşünüyorum. Dolayısıyla biraz beklemekte fayda var.

Beceremediğim oyunlara karşı yıkılamaz bir önyargıya sahip olduğum için çok da önemsememiştim bu haberi. Zira başıma bir şey gelmeyecekse Portal’ı sevmiyorum.

Game Informer’ın ön incelemesinde listelenen platformlar arasında Mac de yer alıyor. Mac’in yanı sıra PC ve XBox 360′da da göreceğiz Portal’ı. Resmi açıklama henüz gelmedi ama bundan daha farklı bir şey göreceğimizi zannetmiyorum.

Portal 2 ile ilgili Kotaku’nun derleyip topladıklarını görmek isterseniz tıklayın.

Geçtiğimiz günlerde piyasaya sürülen ve merakla beklenen Assassin’s Creed 2, korsanla mücadele için yapımcı Ubisoft tarafından geçtiğimiz ay tanıtılan  DRM adlı bir kopya koruma sistemin yeni bir sürümünü kullanmakta. Bu sistem uyarınca kullanıcılar oyunu açabilmek ile save ve load işlemleri için de sürekli bir biçimde internete ı( Ubisoft sunucularına) bağlı olmak zorunda. Ubisoft tarafından korsanla mücadelede devrim niteliğinde olduğu iddia edilen DRM sistemi ise alışıla geldiği üzere korsanlar tarafından oyunun yayınlandığı ilk gün kırıldı. Fakat haberimizin konusu bu değil.

Assasins’s Creed 2′yi orjinal alan oyuncular ise sürekli internete bağlı kalma zorunluluğunun yanı sıra DRM sisteminin sorunlarıyla da baş etmek zorundalar. Özelllikle resmi ve gayri resmi oyun forumlarıının yanı sıra Twitter gibi diğer sosyal ağlar üzerinden gelen tepkiler, kullanıcıların oyunun yayınlandığı gün başta oyunun kaydedilememesi olmak üzere birçok sorunla karşılaştığı yönünde. Olayın trajikomik yönü ise bu sorunları aşma noktasında orjinal oyun sahiplerinin büyük bir çoğunluğunun da oyunu korsan sürümü üzerinden oynaması. Çünkü bu problemleri aşmada Ubisoft tarafınan belirtilen hiçbir resmi çözüm henüz korsan sürümler kadar etkili değil.

Madalyonun bir başka yüzü ise oyunları kopyalayarak korsan sürümlerini internet ortamında paylaşan razor, reloaded gibi gruplar ise gittikçe kurumsallaşarak artık oyunların resmi yayın tarihlerin açıklanması gibi oyun çıkmadan kendi sürümlerinin resmi yayın tarihlerini vermeleri. Örneğin Assassin’s Creed 2 örneğinde korsan sürümlerin piyasaya çıkmasına rağmen birçok oyuncu razor offical release date olan 9 martı beklemekte. Bu kurumsallaşmanın son ayağı ise Türkiye’de de gayri resmi olarak kurulan ve Avrupada ciddi bir seçmen sayısına ulaşan Korsan Partisi ile korsan kullanımın siyasallaşması.

Peki oyun firmaları korsanın önüne geçebilecek mi? Şu ana kadar en iddialı koruma sisteminin sadece 2 hafta dayanabildiği ve bu kurumsallaşma göz önüne alındığında, hayır. Bu durumdan en olumsuz etkilenenler ise ne yazıkki para ödeyerek orjinal sürüm alan ve kopya koruma sistemlerinin her geçen gün garipleşen taleplerini yerine getirmek zorunda kalan kullanıcılar. Kopya oyunlara karşı hareket ederken müşterilerini kopya sürümlere yönlendiren oyun firmalarının günün birinde bu gerçeği kavrayabileceğini umuyoruz.

Hatta DRM sistemleri yüzünden orjinal içerik kullanan kullanıcıların tek olumsuz etkilendiği platform PC oyunları da değil;

Dizinin reytingsel bir sorunu var ama bu sorunu kayıtlı mecralarda yapılan satışlarla kapatıyormuş. Ortalama Amerikalı Fringe’ı ilk yayınlandığında izlemese de sonra gidip resmi olarak satın alarak izlemeyi tercih ediyor.

Lost sonrası boşluk dolduracağı düşünülen dizilerden olan Fringe önümüzdeki sezon Lost’un bırakacağı tahta kurulmayı başarabilirse onun da altıncı sezonunu görebiliriz gibi gözüküyor. Fakat orası için mücadele eden Flashforward’da mevcut. Ayrıca Jerry Seinfeld’de yeni projeleriyle gümbür gümbür geliyor.

J.J. Abrahams’ın bundan sonraki hamlesinin ne yönde olacağını zaman gösterecek ama Fringe ne olursa olsun bir sezon daha aramızda olacak.

Takıldığım nokta şu;

Geçen aylarda yazmıştık Level’ın ciddi bir ilansızlık sorunu vardı. Bu dönemde sadece Jadde, Rappelz vb. sözde ücretsiz ama daha sonra para tuzağına dönüşebilecek oyunları tanıtıyorlardı.(Dağıtımcısı Gameturk) Ki bu oyunlardan Jadde ile ilgili görüşümüzü yazmış, tarafımızı belli etmiştik.

Şimdi Tuna Şentuna’ya soruyor bir okur, bana uygun MMORPG var mıdır diye, ki soran kişi 13 yaşında bir kız çocuğu. Sorunun cevabını aynen alıyorum:

“Şubat sayısını açıp bakacak olursan, “2009′un en iyi MMORPG’leri” adlı dosya konumuzu göreceksin. Orada da envai çeşit MMORPG var. Sana eğlence için Jadde, savaş için 4Story veya Rappelz, para saçmak içinse WoW’u öneriyorum.”

Ben o en iyi devasa online oyunlar dosyasını ilk gördüğümde bir advertorial olduğunu düşünmüştüm. Neyse onu geçtim. WoW ile bu oyunlar ne zamandan beri aynı kategoride değerlendiriliyor. Jadde ve Rappelz’i hangi ciddi oyun dergisi ciddiye alıyor.

WoW’un kutusu şeklinde kapak yapıp(ki böyle bir şey yapmak yasaktır) şimdi para saçmak için WoW’u öneriyorum demek o kapaktan kazandığınız paraya ihanet etmek değil midir?

Bir de 3 sayfa, 7 mektubun olduğu yerde 3 tane kendi fotoğrafını koymak ne diye?

Bu arada sayfaları geçerken tam sayfa Rappelz ilanına rastladım. Normalde oyunlar hakkında ciddi bir kaynağın yorumu yazılır ya; Rappelz’da şu yazıyor:

“Rappelz Resurrection tüm oyunseverlerden tam not alıyor! Level Dergisi, 2010″

Derginin forumunda yer alan açıklamaya göre oyunun 6 Mart’ta İstanbul, 8 Mart’ta ise diğer illerde olması bekleniyormuş.

Derginin kapağında Starcraft II var. Merak ettiğim oyun ise LA Noire. Mount and Blade: Warband ilk kez Oyungezer’de olacakmış.

Ama dergi yok ortada.

“YaySat tarafından açıklanan resmi satış rakamlarına göre LEVEL, Aralık ayında 13,700 ile en yakın yayının 1,5 katından fazla sattı. Ocak 2010′un satış rakamı 13,588, Crysis ile Türkiye’de ve dünyada ses getiren Şubat 2010′un satış tahminiyese 14.500.”

Vay babalar diyorum. Bu Crysis’in olay yaratmasıyla ilgili bir yazı yazılması gerektiğini düşünüyorum.

Bioshock yapımcısı Ken Levine bu insanlardan birisi.

Kendisi yıllar önce bir film senaryosu yazmış. Adı Şeytanın Avukatı’ymış ama bildiğiniz Şeytanın Avukatı değil. Bu filmde şeytan dünyaya zarar verilemez bir şekilde ama insan formunda inip gök kubbe altında takılıyormuş.

Tabi bu senaryo hiç filme çekilmemiş. Parasını alan Levine mutlu mesut bir şekilde eve gitmiş ve bu senaryoyu anıları arasında anlatmaya başlamış. Levine senaryonun rezil olduğunu söylüyor. Ona o senaryoyu yazdıran adam küfrediyordur herhalde.

Kaynak: Kotaku

Olay şu ki, aslında Portal’ı açıp radyonuzu belirli yerlere götürdüğünüzde sinyal kayboluyor veya farklı sesler duyuluyor. Silah sesi, konuşma, mors kodu vb sesler duyuluyor. Glados belki bir şeyler söylemeye çalışıyordur. =) Olayı ilk öğrendiğimde, felaket etkilendim. Bana göre yorumu kesinlikle ya yeni oyun geliyor, ki bu Portal’ın devamı ve ya HL2:Episode 3 olabilir, (ki umarım ep3tür) ya da başka bir yenilik geliyor. İyi bir şey olacağından eminim.

Hatırlarsanız HL2:ep2 aperture science gemisi ve konteynırları ile ilgili bir yerde bitmişti.
Yani bir bağlantı mümkün. Ayrıca bazıları ses dosyalarını bularak mors kodlarını çözmeyi denemiş, çözülen kodlardan çıkan resimlerin bir kısmı biraz fikir üretmek için ipucu sağlıyor. Şurada da tahminler, bulunanlar vs gibi şeyler var. en son baktığımda 280 sayfa mesaj vardı. Şimdi haberi yazarken tekrar kontrol ettim de 514 sayfa olmuş. (7696 mesaj)

Aşağıda örnek bir video var, denemeye değer =)

Şimdi umut etme zamanıdır =) Uçur bizi valve.

Zamanında ben de uzun süre yakın arkadaşlarımla oynayıp, bırakmıştım. Ama
kapatılmayı hak ettiğini düşünmüyorum.

Hayranları için sevindirici haber. Civilization serisinin son oyununa 6-7 ay içerisinde sahip olacağız.

Benim en çok sevdiğim oyunlardan birisi olan Sid Meier’in Civilization’ı sıra tabanlı stratejilerin kralıdır. Ayrıca aşırı derecede öğreticidir. Dünya tarihini bu oyundan öğrenebilirsiniz.

Oyunun fragmanının bir noktasında İstanbul’u görüyoruz. Surların arkasında Ayasofya var. Dönem Osmanlı dönemi o kesin zira Ayasofya’nın minarelerini göruyoruz.

2005′te çıkan Civilization 4′te eklenti paketiyle gelen Osmanlıları bu yeni oyunda ilk başta seçebileceğiz umudundayız.

Çok güzel olacağa benzeyen oyunun fragmanıyla sizleri başbaşa bırakıyorum ve arşivden Civilization 4′ü çıkartmaya gidiyorum.

Kaynak: Eurogamer

10 yıl sonra, yine suların altında, Andrew Ryan’ın kendine has gerçekliğinde buluyoruz kendimizi… Bu sefer eskisi gibi değiliz, adımız Subject Delta… İlk Big Daddy’lerden. Kocaman parlayan zırhlar içinde, hala bir insanız… Ufak, adı Eleanor olan bir kızın peşindeyiz, kim olduğunu söylemeyeceğim… Geçmişimizi, kendimizi, neden var olduğumuzu arıyoruz… Bu epik hikayede, her ses kaydının, her hatıranın bir önemi, bir anlamı var… Rapture, su şehrimizin adı, suyun altında olup, boğulmadığımız, yaşayan bir yer… Ve artık, Big Daddy’nin ruhuna işliyoruz!

İlk oyun çıktığında da bu kadar etkilenmiştim, oyunu birkaç saat önce bitirdim, hala aynı hisler içerisindeyim. Güzel ama bilinen bir senaryo, harika grafikler, muhteşem atmosfer, seslendirmeler, kısa filmler, hoş ve loş mekanlar… Herşey uyumlu, güzel.

Rapture’nin yaratıcısı karşınızda : Andrew Ryan!

Bu kadar methiye düzmek yeter. ( Methiye : Övgü ) Artık incelememe geçeyim diyorum. Bioshock’un yakaladığı haklı başarının ardından, devam oyununun geleceği aşikardı, biz de beklemeye başladık. Oyunumuz bir giriş videosu ile geliyor, silah şakağa dayanıyor, ve ateş! Bunlar küçük bir kızın önünde oluyor! Çarpıcı videonun ardından oyundayız…  Girişte de bahsettiğim gibi, ilk oyunlarda Little Sister’leri koruyan Big Daddy’lerden biri oluyoruz, ama ilk Big Daddy biziz, kod adımız da Subject Delta. Küçük bir kızın peşine düşüyoruz, kurtarmak amacı ile… Kaba hatları ile senaryomuz bu. Ama önceki oyuna dair de bir çok açıklayıcı bilgiye ulaşabiliyoruz oyun devam ettikçe. En büyük düşmanımız ise, bu ufak kızımızın annesi, bayan Lamb. Tüm şehri bize kışkırtıyor, büyük bir hainmişiz gibi.

Little Sister : ”Look Mr. Bubbles, it’s an angel!”

İlk oyunlarda Big Daddy’lerle kapışmak zor geliyordu açıkçası, onlardan biri olmak nasıl olur acaba diye düşünmeden edemedim. Açıkçası çok da emin değildim iyi olacağından, ama fena olmamış. Kocaman bir matkap rahatlık hissi veriyor. Ve gaz ile çalışıyor. Etrafta tenekeler bulup doldurabiliyoruz. Sol elimizde kendimize özel güçlerimiz, yani Plasmid’lerimiz, sağ elimizde de silahlarımız. Farklı silahlarımız var, matkap, pompalı tüfek, zıpkın atar, bomba atar, taramalı tüfek, çivi atar. Bunları kısaca bir açıklayalım.

Matkap (Drill) : Big Daddy’lerin olmazsa olmazı. Gaz ile çalışıyor, çok da olmasa da, etkin sayılır. İki farklı saldırı şekli var, döndürerek önünüzü açabilirsiniz. Gazınız biterse, sert darbelerle saldırı yapabilirsiniz.

Pompalı Tüfek (Shotgun) : Neredeyse her silahlı aksiyon oyununda karşılaşabileceğimiz pompalı tüfek. Yakın dövüşte her zamanki gibi olduğunca güçlü. Tek bir mermiyle bir Rapture yerlisini uçurabilirsiniz.

Çivi Atar (Rivet Gun) : Adından da anlaşılacağı gibi, düşmanlarımızı bu silahla çiviliyoruz. Bu silahla tuzaklar da kurabiliyoruz, o bakımdan yararlı oluyor. Oyunun başlarındaki ilk silahlarımızdan.

Taramalı Tüfek (Machine Gun) : Taramalı tüfeğimiz farklı mermileriyle farklı düşmanlar üzerinde çok etkin olabiliyor. Mesela Rapture’deki deli insanlara daha fazla zarar veren Anti Personal Rounds, Big Sister olmadı Big Daddy için de Armor Piercing kullanıyoruz.

Bomba Atar (Granade Launcher) : Bu silahımızla bomba atıyoruz, ve geniş alanlara büyük hasarlar verebiliyoruz. Big Sister’lara ve ufak kızlar için Big Daddy’lere kullanılmasını öneriyorum. Malum en sağlam düşmanlarımız onlar.

Zıpkın Atar (Spear Gun) : Oyunda kullanması en keyifli olan silahlardan biri diyebilirim. Bununla beraber, bir Rapture yerlisini kafasından duvara saplayabilirsiniz. Splicer’ler üzerinde ciddi etkileri var.

Unutmadan, neredeyse tüm silahların, farklı saldırı modları veya farklı mermi türleri mevcut. Bu modlara göre de farklı hasarlar veriyor silahlarımız. Unutmadan, bu silahlar modifiye edilebilir durumda. Bunları da silah modifiye makinelerinden yapabiliyoruz. Bu modifiyeler gerçekten silahların efektifliklerini arttırıyor. Silahlarımız kadar etkin olan Plasmid ve toniclerimizi unutmamak gerek. Bunların hepsini açıklamayacağım, kendiniz oynayıp bularak daha fazla keyif almanızı isterim, malum hepsini açıklamak biraz sıkıcı olabilir. Mesela Insect Swarm ile düşmanlarınızı haşerelere boğabilir, Telekinesis ile objeleri tutup fırlatabilir, Hypnotize ile de düşmanlarınızı kendi lehinize çekebilirsiniz. Bu açıkladığım üçlünün yanında sekiz adet daha Plasmid’imiz var. Plasmid’lerimizin yanında ise, Tonic’lerimiz mevcut. Bunların sayısı da yirmiye yakın. Bunlar da bize ekstra olanaklar sağlıyor. Sports Boost ile hızınızı arttırabilir, Hacker’s Delight ile, daha efektif kilit çözebilirsiniz, Armored Shell ile dış zırhınızı güçlendirebilirsiniz.

Telekinesis : Tek şıklatmayla eşinizin kafasına istediğinizi atabilirsiniz! – from Ryan Industries!

Plazmidlerimizi kullanabilmek için, Eve (bir nevi mana)’a ihtiyacımız var. Bunu sigara, alkol ve sudan elde edebiliyoruz. Alkol ile sarhoş oluyor, sigaradan ise normal hayattaki gibi yara alıyoruz. Aynı şekilde, sağlık paketlerinden, içeceklerden, çikolatalardan, konservelerden enerji alıyor, iyileşiyoruz. Bununla beraber, bazı otomatlardan sağlık paketi, su, çikolata gibi maddeler alabiliyor, bir diğer türünden ise mermilerimizi ediniyoruz.

Bunlarla beraber, etrafımızda kilitli kapılar, ana düşmanımız Lamb’e hizmet eden güvenlik kamerası, ve otomatik silahlara ait makineler mevcut. Bunların şifrelerini kırarak kendimize hizmet eder hale getirebiliyoruz. Biraz önce bahsettiğim otomatlar da bu şekilde kırılabiliyor ve bize ya ekstra nesne veriyor ya da fiyat indirimleri yapıyor. İnce ama eğlenceli detaylar.

Oyunda bize yardım eden karakterler mevcut, Sinclair, Tenenbaum gibi. Hatta bir karakterin yaşam veya ölüm emrini biz veriyoruz. Tüm hikayedeki hareketlerimiz oyunun sonuna etki edebiliyor. İlk oyundaki gibi, Plazmid satın alabileceğimiz otomatlar için gerekli olan maddemiz, Adam. Bunları, ufak kızları kurtararak veya kurban vererek kazanıyoruz. Ayrıca Big Daddy’lerden kurtardığımız ufak kızlar, bizim için bazı cesetlerden Adam toplayabiliyor. Fakat bu sırada büyük saldırılar gerçekleşiyor. Bu saldırıları atlattığımızda, güzel bir Adam ganimetinin sahibi oluyoruz. Her ufak kızımız, sadece iki cesetten Adam topluyor, iki ceset bittikten sonra hayatı için önemli kararı veriyoruz. Ya kurban ediyoruz, ya da kurtarıyoruz. Bölüm geçişlerindeki su altı maceralarımızda da etraftan toplayabiliyoruz. Birkaç kez karşılaşacağımız Big Sister’ları öldürüp onlardan da edebiliyoruz. Ama bir tane Big Sister, bizi çok etkileyecek, baştan söyleyeyim. Hatta bir tane ufak kız bile yöneteceğiz!

Hızlı ve öfkeli : Big Sister!”

Oyun ile bu kadar bilgi vermeyi yeterli gördüm, gerisi size kalmış. Biraz grafiklerden, seslerden, atmosferden bahsedeyim. Oyunumuz, Unreal 2.5 motorunu kullanmakta. Su ve elektrik efektleri, genel grafikler, renk seçimler çok başarılı. İlk oyundaki mükemmel atmosfer kesinlikle korunmuş. Tekrar Rapture’a inmek sıkıcı gelebilir diye düşünenler olabilir belki ama, bence bunun da üstesinden gelinmiş. Oyunda, her bölümde, avare avare dolaşmışlığım oldu, sadece etrafı izlemek için. Çoğu şey gerçekten dijital sanat eseri diyebilirim, hayır – hayır abartmıyorum. Seslendirmeler, kullanılan eski tarzda müzikler oyunlar mükemmel uyum sağlıyorlar. Loş atmosferimiz, etrafımız, renkli okyanus manzaraları tek kelimeyle mükemmel. Oyun için bazı sitelerde kısa vesaire denmiş, fakat ben doğru bulmuyorum. Oyunun uzunluğu yeterli derecede. Ufak tefek göze çarpan bug’lar dışında oyunda bir eksi göremedim.

İkinci oyunda, çoklu oyuncu desteği eklenmiş. Bu da gerçekten iyi olmuş. Bu bölüme ait olan oyun tarzları da şunlar : Capture The Sister : Bu oyun tarzında, ufak kızımızı kendi alanımıza getirmeye çalışıyoruz. Bir nevi Capture The Flag mantığı. Last Splicer Standing: Bu oyun türünde ise, son yaşayan kişi olmaya çalışıyoruz. Civil War : Bu modda ise, takımımızı seçip karşı takım ile savaşmaya başlıyoruz.

Son olarak, bu oyun ya da diğer adı ile dijital sanat eseri, PC, Xbox 360 ve Playstation 3 platformlarında sahnede. Kesinlikle kaçırılmaması gereken bir oyun, hangi platformda oynarsanız oynayın, çok keyif alacağınıza eminim. İyi oyunlar!

Eren Köksal

PvsZ olarak kısaltacağımız oyunda evimizi bahçemizdeki çiçekler yardımıyla saldıran zombilerden korumaya uğraşıyoruz. Oyun Iphone platformunda kitlesiyle buluşuyor ve şu sıralar müthiş ilgi görüyor.

Balloon Tower Defense adındaki Flash oyununu bilenleriniz vardır. Bilmiyorsanız linke sizi davet edelim. PvsZ benzer bir oyun mantık olarak ama bu oyun genre’ına yeni bir soluk getiriyor. Bir kere grafikleri gerçekten çok iyi. Zorluk seviyesi keza çok iyi ayarlanmış. Oyuncuyu kendisine bağlayan pek çok nokta var. Ben bu oyuna bağlanmam deyip telefonun şarjını bitirene kadar bırakmayan arkadaşlarım var.

Oyun oldukça esprili. Dili İngilizce ve zekice esprileri oyuncunun gözüne sokmayarak süper bir hava yakalamışlar.

Oyun sadece belirli bir yaş grubuna hitap etmiyor. Her yaşta her oyuncunun seveceği bir şeyler var. Spoiler uyarısı vereyim ama Michael Jackson kılıklı zombi ve etrafında belirlenen dans ekibi sizi çok zorlayacaktır. Bu zombilerin gelişini Thriller dansıyla yaptıklarını da vurgulamam lazım.

Oyunda toplam 19 ayrı zombi ve 49 çiçek var. Bir de deli komşunuz tabii ki. O arada size gelip birşeyler satmaya çalışıyor. Yeni bölümleri tanıtıyor.

Eğer bir Iphone’nunuz var ise kaçırmadan bu oyunu almanızı tavsiye ederim. 3,99 dolara müthiş bir eğlence vaat ediyor. 6 liraya hiçbir yerde bu kadar eğlenmeyeceğinizi garanti ederim.

Bir de lütfen bu oyuna bağlanıp bana sallamayın. Ben elçiyim ve elçiye zeval olmaz.

Sizi etkileyen bir filmin sonunda ya da heyecanla oynadığınız bir oyun bittiğinde ne hissedersiniz? Tadı beyninizde kalır mı? Sizi gerçekten etkilediyse kalır, uyuyamaz ve üzerinde dakikalarca düşünürsünüz. Hatta, rüyanıza girer ve gördüklerinizi kafanızda şekillendirerek tekrar yaşarsınız. İşte bir film, bir oyun ve kendi isteklerinize göre yoğurdunuz rüyalarınız bir arada olsa ilginç bir deneyim olurdu diyorsanız, Heavy Rain’le en kısa sürede tanışmalısınız…

Heavy Rain üzerine, oyunun karanlık havasının tersine, çok parlak tanıtımlar yapıldı. Sonuçta PS3 için exclusive bir oyundu ve böyle olmalıydı. Bu da ister istemez insanlarda, iraz fazla mı abartılıyor düşünceleri yarattı. Bende ise, daha önce QuanticDream’in ilk oyunu olan Fahrenheit’i oynamış biri olarak gerçekten büyük beklentiler yarattı. Peki bu beklentilerimi karşıladı mı? Yüzde yüz olmasa da evet.

İncelemeye önce teknik ayrıntılarla başlayayım. Oyunu PS3’ümüze ilk taktığımızda 225 mb’lik bir patch indirmemiz gerekiyor. Bu durumla, ne kadar nefret etsem de, son dönem oyunlarda çok fazla karşılaşmaya başladık. O yüzden sineye çekiyorum artık. Bu patch’i indirip kurduktan sonra, 20-25 dakika kadar bir yükleme gerçekleşiyor. Bu süreçte sıkılabileceklere, yanlarına bir parça kağıt almalarını öneririm. Çünkü yükleme ekranında, nasıl origami yapacağınız adım adım anlatılıyor. Yükleme sürecini eğlenceli geçirmek için, zevkli ve yaratıcı bir çalışma olmuş. Yüklemenin ardından, oyunun zorluk derecesini seçebileceğiniz, altyazı tercihi yapabileceğiniz ve ekran parlaklığını ayarlayabileceğiniz bir ekran geliyor. Sırf Heavy Rain için PS3 almadıysanız ve game pad’le oyun oynamaya alışkınsanız zorluk derecesini yüksek tutmanızı tavsiye ederim. Oyunun oynanabilirliği zaten çok yüksek, zorluk derecesinin yüksek olması da oyunun heyecanını daha da arttırıyor diyebilirim. Bunların dışında oyun öncesi yapabileceğiniz fazla bir ayar da yok. “Kontrolleri bilmiyorum, nasıl oynayacağım” diye de söylenmenize gerek yok. Oyun içinde select tuşuna basarak bütün tuş fonksiyonlarını ve nasıl kullanacağınızı ayrıntılı olarak görebilirsiniz. Oyun öncesi tüm teknik detayları hallettiyseniz, artık “New Story” diyerek oyuna başlayabilirsiniz.

Oyunun ilk incelemelerini okuduysanız, Heavy Rain’in klasik bir oyun mantığından farklı olduğunu, o yüzden yaklaşımınızın farklı açılardan olması gerektiğini birçok kez görmüşsünüzdür. Bu görüşe kesinlikle katılıyorum. Heavy Rain klasik bir “oyun” değil. İnteraktif bir deneyim. Oyununun oynanabilirliğini de bu açıdan değerlendireceğim.

Oyun güzel, renkli, cıvıl cıvıl bir prologue’la başlıyor. İlk bölüm, biraz da eğitim bölümü havasında. Bu bölümde, hem game pad’i oyunda nasıl kullanacağınızı öğreniyor, hem de oyuna ısınıyorsunuz. Burada kontrollerin ne kadar hassas olduğunu ve en ufak bir hareketinizin bile karakterinizi etkilediğini göreceksiniz. (Örneğin; portakal suyu kutusunu hızlıca kafasına diktiğinizde, karakterinizin öksürmesi gibi) Bu kısa prologue’un ardından da, görsel bir şölen niteliğindeki açılış jeneriğiyle oyun “gerçekten” başlıyor.

Heavy Rain’e “interaktif film” sıfatını yükleyen en önemli özellik ise diyaloglar. Farklı sahnelerde seçeceğiniz her farklı diyalog oyunu farklı bir yöne, farklı bir sona sürüklüyor. O yüzden oyunda, reflekse dayalı aksiyon oyunlarında verdiğiniz tepkiler gibi tepkiler vermemenizi tavsiye ederim. Yoksa oyunda “istediğiniz” gibi bir karakter olamayabilirsiniz…

Bu noktada, oyunun ilk lansmanından bu yana çok iddialı olduğu grafiklerine değinmek istiyorum. İlk bakışta karakter animasyonları çok başarılı. Yaptıkları hareketler, yürüyüşleri ve  özellikle de karakterlerin yüzlerindeki ayrıntılar oldukça iyi. Bölüm aralarındaki yükleme ekranlarında, karakterlerin yüzlerinin ne kadar iyi yapıldığını görebiliyorsunuz. Her ne kadar, gözlerdeki duyguyu grafiksel olarak vermek çok zor olsa da, Heavy Rain bu konuda da iyi iş çıkarmış. Ama genele baktığımızda bir “devrim” görmek biraz zor. Arka plan kaplamaları ve ayrıntıları zayıf. Zaman zaman oluşan bug’lar ve karakterlerin gerçek dışı hareketleri (Örneğin; öpüşme sahnesinde iki duvar öpüşüyormuş hissi duyabilirsiniz) ister istemez can sıkıcı oluyor. Ama şunu da belirtmem gerekir ki, Madison Page sayesinde (aslında grafikler sayesine oluyor, ama neyse) ilk kez sanal bir karaktere, gerçek dünyada aşık olabilirsiniz…

Her ne kadar grafikler, bende az da olsa bir hayal kırıklığı yaratsa da, kendi prensibim olan “oynanabilirlik ne kadar iyiyse, grafikler o kadar ikinci planda kalır” düşüncesiyle oyunun “oynanabilirliğinden” bahsetmek istiyorum biraz da. Sırf fps ya da third person tarzı oyunlardan hoşlanan biriyseniz, bu oyun size hitap etmeyecektir, bunu baştan söyleyeyim. Eski kurt, Adventure hastaları için de başta garip gelebilir ve eksikler bulabilirler, ama seveceklerini düşünüyorum. Her şeye açık olan ve farklı deneyimler yaşamak isteyenler için ise oyun eşsiz bir fırsat.

Oyuna başladığınız Ethan Marsh karakterini oynarken, gerçekten bir çocuk sahibi olmanın nasıl bir haz olduğunu tadabilir, Özel Dedektif Scott Shelby ile hep o hayalini kurduğunuz, etrafındaki gizemleri çözmede usta bir dedektif olabilir, Norman Jayden’la karşınızdakine FBI kimliği göstermenin hazzını yakalayabilir ya da Madison Page ile araştırmacı bir kimliğe bürünebilirsiniz. Her karakterin dünyasının ayrı bir havası var ve olaylar geliştikçe karakterlerin sahip olduğu kişisel özelliklerin yanında, vereceğiniz kararlarla oyun dinamik bir yapı kazanıyor. Otobanda heyecanlı bir kovalamaca içindeyken, bir sonraki bölümde kendinizi bir şüpheliyi sorgularken bulabiliyorsunuz. Girdiğiniz diyaloglarla karşınızdaki insanın hayatının sizin ellerinizde olduğunu hissetmek ise bambaşka bir duygu. Bir Fps oyununda leblebi gibi adam öldürüp hiçbir şey hissetmezken, bu oyunda bir insana silah  doğrulttuğunuzda iki kere düşünüyor ve etkileniyorsanız, Heavy Rain istediği etkiyi sizde yaratmış demektir.

Heavy Rain’in etkileyici olan bir diğer yönü de, kaliteli bir “filmin” olmazsa olmazı, müzikleri ve ses efektleri. Karakterlerin seslendirmeleri, “karakterlerine” çok uygun ve kesinlike sırıtmıyor. Ses efektleri de keza, oyunun dinamikliğine eşlik etmeyi başarıyor. Özellikle de reflekse dayalı olan, doğru zamanda doğru tuşa basmanız gereken aksiyon sahnelerinde, müziklerle beraber efektler sizi oyunun içine çekmeyi başarıyor.

Oyundan şu ana kadar, genel olarak, olumlu bir havada bahsettim. Ama son sözlere yaklaşmışken oyunun eksi yönlerine değinmek istiyorum:

-        Bence en önemlisi, bulunan ufak senaryo açıkları. Başka bir oyun olsa sineye çekilebilir, ama söz konusu Heavy Rain gibi 2000 sayfalık senaryoya sahip bir oyun olunca, bu biraz zor oluyor. Ufak da olsa, benim açımdan önemli olan bu senaryo açıkları oyuna en büyük eksi puanı getiriyor.

-        Yine senaryoya bağlı olarak karakterlerin hikayeleriyle ilgili boşluklar var. Çıkacak dlc’lerle bu boşlukların dolacağı açıklandı, o açıdan güzel ama çıkacak dlc’lerin ana hikayeye etki etmeyecek olmasını ise ticari bir kaygı olarak nitelendiriyorum.

-        Bazı bölümlerin (özellikle de geçmişe döndüğümüz bölümler), neredeyse Fahrenheit’daki muadilleriyle aynı mantıkta olması QuanticDream gibi yaratıcı bir ekibe yakışmamış. Çocuk karakterleri canlandırdığımız bölümde, bir an Fahrenheit oynadığımı sandım, o derece.

-        Her ne kadar oyunun farklı sonları olsa da, klasik son için hikayedeki dönüş ve sürpriz gayet iyi. Ama “ufak” dediğimiz senaryo açıkları oyunun sürpriz sonunu baltalar nitelikte. Bu da, insanda ister istemez bir tatminsizlik duygusu yaratıyor ve “son anda bir şey daha olur mu acaba?” beklentisi içine sokuyor.

-        Anlamsız grafik bug’ları ve kamera hataları bazen can sıkıcı olabiliyor. Ama oynanabilirliğin bu kadar yüksek olduğu bir oyunda bu sorunlar göz ardı edilebilir.

-        Oyunun tarzı klasik bir adventure oyunundan çok farklı olsa da, biraz daha kafa yorucu bulmacalar eklenebilirmiş.

Sonuç olarak, oyun benim yüksek beklentilerimi yüzde 80 karşıladı. Bu durumu 100 üzerinden 80 puan olarak da değerlendirebiliriz. Her PS3 sahibinin mutlaka “deneme”si gerektiğini düşünüyorum. Her zaman hayallerinizi ve gerçekleri bütünleştirme şansına bu kadar yaklaşamazsınız çünkü…

Not: Olur da denk gelirse, oyunu Gta4 oynadıktan sonra oynamayın. Uyku hali pek hayırlı olmuyorJ

Ama yine de topa sert gireceğim.

Aslında Mass Effect 2, değerlendirmesi zor bir oyun. Acımasızca eleştirilebilecek o kadar çok şeyin üstüne “mükemmel bir oyun” değerlendirmesi nasıl yapılabilir ki? Ancak Mass Effect 2 tam olarak bunu başarmakta.

O zaman hadi İlk olarak “bu oyunun türü nedir?” sorusuyla başlayalım. RPG? Yanlış. Bence Mass Effect 2 için iddia edildiği üzere bir RPG demem zor.

Evet, sürükleyici ve etkileyici bir senaryoya sahip…
Evet, ilk oyunda umurumuzda dahi olmayan bazı seçimlerimiz önümüze çıktı… (buna değineceğim)
Evet, yer alan birçok karakterin kendileri ve dialogları da müthiş…

Fakat,
oyunun içinde yaptıklarımız, konuştuklarımızın oyuna etkisi son derece düşük. Hatta hiç yok.

Yani hangi konuşma seçeneklerini seçersek seçelim gene bütün adamları gruba alabiliyoruz. Bütün görevleri (yan görevler ya da ana göreve ait görevler) bitirebiliyoruz. Ve bunlar için bir bedel ödemiyoruz (oyunun son görevi hariç). Hatta Renegade ya da Paragon diyalog seçeneklerini tıkladığımızda diyalogun lehimize sonuçlanacağını zaten bilmekteyiz. Hatta durum o kadar basit ki, sağ üstte verilen diyalog seçeneği iyi ve düşünceli (Paragon), sağ ortadaki ılımlı, ara yol seçenek diyelim,  sağ altta ise kötü ve kaba (Renegade) diyalog olarak çıkıyor kaşımıza. Kısaca “kullandığım şu cümle yada diyalog ile acaba başımıza ne gelir, manası nedir?” konusunda hiç kafa yormuyoruz

.

Ama hadi hakkını yemeyeyim, bu noktada oyunda yer çok iyi etkenlerden biri karşımıza çıkıyor; oyun kitapçığında “söz kesme sistemi” olarak geçen hadise. Bir karakterle diyalog halindeyken oyun bazen bizlere anlık tıklamalarla diyalogları kesip belli hareketler yapma seçeneği sunuyor. Bu ağlayan birisini teselli etmekten bize nutuk çeken kötü adamı camdan aşağıya atmaya kadar Renegade ya da Paragon olarak puan alacağımız hareketler. Açıkçası bir oyunda buna ilk kez rastlamaktayım ve  oyunun akışındaki “sinema filmi” havasını pekiştiren bu hareketler hoş, eğlenceli ve oldukça karizmatik. Hem atmosferi olağanüstü derecede etkiliyor, hem de kendinizi gerçekten bir oyun yada film karakteri gibi hissetmemize neden oluyor.
Tam olarak bir RPG diyememe nedenlerimden biri de karakter geliştirme seçenekleri dahi ilk oyuna göre yarı yarıya azalması. Aynı şeye tıklayıp puan vererek hem konuşmamızı daha etkili yapıyor, hem sağlığımızı hem de vuruş gücümüzü arttırıyoruz? Şaka gibi. Hadi geç karakter gelişimini, oyunda bir inventory yok! Yani silahlar, zırhlar, cephaneler ve diğer malzemeleri koyup seçtiğimiz bir yer yok. Hatta bunu biraz açalım.

İlk oyundaki silah çeşitliliğini hatırlayan var mı? Her üreticinin farklı modelleri, cephane ya da upgrade seçenekleri? Hepsini unutun. Artık tek silah almıyoruz, sadece silahlara upgrade satın alıyoruz. 4 çeşit saldırı tüfeği, 4 çeşit shotgun gibi her silah sınıfından birkaç farklı silah var o kadar. Ki onların özelliklerini (statlarını) dahi göremiyoruz. Yani bir silah konusunda “bu X-95, diğeri X-65 idi. Herhalde bu daha iyidir” demekten başka şansımız yok. Cephane upgradeleri ise artık karakterlerin seviye atladıkça puan harcayıp alacağımız sınıf özellikleri. Zırh gelişimleri desen zırh parçalarında yaptığımız ufak değişiklikler. Komple zırh değiştiriyoruz diye bir şey yok.

Bu arada upgrade seçenekleri demişken, artık upgrade planları tüccarlardan satın alınıyor, fakat onları kullanabilmek için gezegenleri ultrason gibi birşeyle tarayıp, maden bulduğumuz yerlere sonda gönderip topladığımız madenleri kullanmalıyız. Eskisi gibi bütün gezegenlere inemiyoruz ve daha kötüsü artık Mako (ilk oyundaki 6 tekerli tankımız) yok! Evet ilk oyunda bazı görevleri tamamlayabilmek için bütün gezegenlerin yüzeylerinde araç sürmek sıkabiliyordu fakat yeni sistem daha sıkıcı.

Silah demişken, ilk oyundaki gibi silahların habire ısınması ve tutukluk yapması (overheat) artık yok. Onun yerine mermilerimiz sınırlı. Evet insanoğlu uzayda ama teknolojimiz gittikçe gerilemekte. Oyunun birçok yerinde çatışma aralarında ölü düşmanlarımızdan düşen cephaneleri arıyoruz (Özellikle Hardcore ve Insaine zorluk derecelerinde), ki tam bir FPS mantığı. Oyuna yeni eklenen “ağır silah” sınıfı konusunda ise oyun cephane olarak o kadar cimri ki, oyunun sonlarında iki nokta haricinde kullanmadım. Oyuna veya oynanışa bir etkisi yok.

Fakat biraz polyannacılık oynarsak bunun iyi yanı ne? İlk oyundaki gibi cesetleri ve etrafı çok didiklemeden sadece aksiyon kısmı ile ilgileniyoruz, oyun daha akıcı bir hale geliyor. Oyun tam bir aksiyon ağırlıklı TPS oluyor.

Hazır konu RPG meselesinden açılmışken şu yukarıdaki cümleme geri dönelim; “Evet, ilk oyunda umurumuzda dahi olmayan bazı seçimlerimiz önümüze çıktı…”. Malum ME 2’nin en çok merak edilen yanı ilk oyunun kayıtlarını (savelerini) yükleyip oyuna ona göre başlayacak ve oyunda bazı gelişmeler ilk oyundaki hareketlerimize göre şekillenecekti. Evet bu var. Oyunun başında ilk oyuna dair saveleri tanıyor ve ilk oyundaki kararlarımız ile hareketlerimiz hiç beklemediğimiz anlarda karşımıza çıkabiliyor. Hatta bazen ilk oyunda o kadar önemsiz gözüken, ufak  bazı kararlarımız dahi oyuna yansıtılmış. Ve bunun oyuna etkisi, paha biçilemez. Burada durum sadece devamlılık hissi değil, tüm oyuna yayılan ve sürekli kafanızı kurcalayan bir “acaba gelecek oyunda neleri etkileyecek burada yaptıklarım?” sorusu. Senaryo ve atmosfere yaptığı katkı ise anlatılabilecek gibi değil.

Ama hadi birde buradaki ufak bir eksikliği de es geçmeyelim. Özellikle oyunu bitirip şöyle bir genele baktığımızda, ilk oyundan gelen ve karşımıza çıkan kararların bu oyunda olan olaylara etkisi bir hiç. Yani tüm değişen, toplasan sadece 10 dakikalık diyalog. O da sadece içerik değişiyor, diyalogların vardığı kapı aynı. Örneğin ilk oyunda konseyi kurtarmak yada kurtarmamak, ne kadar büyük bir karar değil mi? Yanlış, kurtarsanız onlarla, kurtarmasanız ise yeni konsey olan insanlarla konuşmalar aynı yere ve sonuca çıkıyor mesela. Tek değişen karşında konuşanın grafik kaplaması. Diğer şeylerse “A, Shepard, beni tanıdın mı?” diye başlayan ve herhangi bir olaya veya sonuca varmayan 2-3 muhabbet.

Yani sadece atmosfere ve senaryoya bir katkı amaçlı bir iş. Fakat bu işi de layığıyla yerine getiriyor. Zaten bu sistem Bioware tarafından daha önce “Knights of the Old Republic” serisinde de uygulanmıştı (orda save taşımak yerine oyunun başında bazı sorulara cevap veriyorduk) ve orda da ME2’de karşılaştığımıza yakın bir etkiyi görmüştük zaten. Ama ME2 bu konuda bayrağı biraz daha ileriye taşımış.

RPG’den dem vurup tabii ki görevlerden bahsetmemek olmaz. Bu noktada görev iskeleti ilk oyunla aynı; ekibi topla, ekiptekilerin geçmişe dair bazı kişisel sorunlarını hallet, son göreve git). Yan görevler ise ilk oyuna göre daha az geldi bana. Koloniler ya da uzay üstlerinde karşımıza çıkan yan görevlerin en uzunu 3 dakikanızı alır. Etrafta gezegenlerde kaynak ararken karşımıza çıkan görevler biraz daha uzun olabiliyor, 8-9 dakika.

Ama her şey senaryoda ve görevde ekibimize katılan karakterlerde bitiyor. Hatta geç ana senaryoyu, sadece ve sadece karakterler ile karakterlerin siz ve diğer karakterler arasındaki diyalogları o kadar güzel işlenmiş ki, ME2’yi bir oyun değil de harika bir bilimkurgu filmi olarak değerlendirmemek elde değil. Oyunu insanlara tavsiye ederken bir bilgisayar oyununu değil, bir kitabı tavsiye ediyormuşum gibi geliyor. Mesela, sizlere belki fazla iddialı bir örnek gibi gelebilir ama oyundaki Geth ırkının (yapay zekalı, robotlardan oluşan bir ırk) sosyolojik ve psikolojik yapısını Asimov dahi takdir ederdi bence. Ki bu sadece bir örnek ve inanın ME2 bunun gibi daha birçok örnekle dolu.

Evet, oyun adeta mükemmel bir film, sadece araya Third Person Shooter öğeleri konmuş bol bol. Sonuç olarak ilk oyuna kıyasla daha iyi bir atmosfer ve daha rafine bir oynanabilirliğin yanı sıra inanılmaz karakterler. Kısaca saydığım onca eksiye rağmen, az sayıdaki artısı o kadar muazzam ki, Mass Effect 2’yi oynamalısınız.

Unutmadan son bir değerlendirme de oyuna çıkan DLC’ler (indirilebilir içerikler) için yapalım. Oyunu aldığınızda içinden bir Cerberus Network şifresi çıkıyor ve siz de bu şifre ile oyuna yeni görevler, takımınıza yeni karakterler ve silah-zırh gibi yeni alet edevat indiriyorsunuz. Şu ana kadar yayınlanan üç içerik (Yeni takım elemanı, birkaç zırh içeren bir paket ve bir görev) ücretsiz yayınlandı. Oyun içi dosyalara bakıldığında takıma katabileceğimiz yeni bir eleman daha gözüküyor ama ne zaman gelir belli değil.  Fakat bunlar o kadar ufak ve kısa şeyler katıyor ki oyuna, eğer oyunu bitirmiş ve silmişseniz tekrar oyunu kurmanıza değmeyecek şeyler. Bu da ne yazık ki oyun piyasasında eskisi gibi kapsamlı ek paketler yerlerini küçük DLC’lere bıraktığından beri sürekli karşımıza çıkan bir durum.